GEOOGST in augustus 2017: Jozefien Sempel, Mille Vermeulen en Anke Verleysen

Door Koen Snyers & Zeghetmettekst GEOOGST in augustus 2017: Jozefien Sempel, Mille Vermeulen en Anke Verleysen.

//

KOM BINNEN

Het voelt laat in de ochtend.
Je bonkt geduldig luid op de deur.
Ik ken jou. Jij kent mij.
Kom binnen, maar laat ons buiten staan.

Het is vroeg in de ochtend.
We praten zwijgend alleen met twee.
Ik zeg niets. Jij evenmin.
Laten we elkaars ogen vertalen binnenin.

Je leest mijn gedicht.
Laten we elkaars beeld zijn.
Iets anders heeft geen zin.

Jozefien Sempel

//

AFSCHEID VAN DE WINTER

Dan, nu we eindelijk zijn,
wat iedereen wilt worden,
maar niemand wilt zijn.

Zitten we, al rollend van ouderdom,
in het huis van de voorlaatste rust.

Alles gezien, zegt de reiziger.
Alles gelezen, fluistert de boekenwurm.
Alles gehoord, denkt de muzikant.

En zij,
die verhuisden
naar het dorp van de onwetendheid.
Zitten, zij aan zij, naast elkaar
te staren door het al even vergeten venster.

De man zegt zacht: ik heb heimwee naar de toekomst.
En ik, ik kijk uit naar het verleden, zegt de vrouw.

Mille Vermeulen

//

DICHTER

Ik ontmoette een man.
Dit ben ik, lees mij niet enkel in mijn ogen, zei hij.
En hij toonde zijn rug.

Ik nam mijn vinger en schreef ‘ons’
op zijn schouderbladen. Dit zijn wij, zei ik,
klaar om te zoeken en te zoenen.

Hij rechtte zijn rug, trok zijn schouders samen,
zodat zijn vleugelhoeken elkaar bijna raakten. Ik vond je
vandaag, zei hij, wij bestaan uit meer dan woorden.

Hij nam me in zijn armen, likte de inkt
van mijn vingers en zei: laat onze lippen
voortaan schrijven.

Ik wist weer waarom ik ooit dichter wilde zijn:
liefde hoeft geen papier, enkel ruglijnen.

Anke Verleysen