GEOOGST in december 2016: Truus Roeygens, Kris De Lameilleure en Alex Gentjens

Door Koen Snyers & Zeghetmettekst GEOOGST in december 2016: Truus Roeygens, Kris De Lameillieure en Alex Gentjens.

//

VAAR VAN WAAR

Laat me straks stillen
in een kooi

Vaar van waar ik lig
naar de verte in zicht
op een zee die aan aarde
haar donkere haren verliest

Dr. Kapitein, graatmager ben ik
bang voor water
de gevangene van mijn romp
als de oude visser

Niemand die zijn boot nog overneemt

Truus Roeygens

//

4732

ze loopt zo moeilijk. ze draagt haar benen op de trap
in vierendertig stappen. boven wacht de nieuwe hemel.

de leuning kent de lange lijnen van haar hand, de treden
het tikken van de wandelstok. ze neemt haar tijd, komt nooit

te laat. slechts haar knoken zijn toen gebroken, het slot
verknipt, het hoofd in doeken gewikkeld. uit één oog kijkt ze

in de kieren van de vloer en ziet stof trillen. ziet het dakraam
in de zon. ziet het stof in de zon trillen, vol verlangen.

ze tekent op haar rug foto’s met was bedekt, schrijft
in trage letters kinderrijmen. en spreekt zo zacht.

stik nu je zomerhoeden en kleur je benen rood.
of teken sterren. laat de hemel nog maar wachten.

Kris De Lameillieure

//

EEN HUIS VAN STEEN

Wij liggen vastgeroest in bedden en wij worden niet onthaald.
Wij liggen her en der verspreid in zalen in een huis van steen
en been. Wij klagen niet, wij dragen onze schouders om ons heen.
Wij worden opgehaald door stemmen, onze ouders zijn verdwaald.

Wij worden niet verwoord. Onze opgezwollen tongen passen
niet in onze mond. Wij zijn te zwaar behandeld, onze gangen
lopen lachend dood. Wij weten hier geen blijf met ons verlangen,
wij verslapen ons al jaren op doorgewinterde matrassen.

En als wekkers opgewonden trillen in ochtendzon of avondrood
verstaan wij in ons luisterend oor de klanken die jij strelend in ons goot.
Wij zijn hier niet geboren om te buigen of te barsten,

daartussenin bestaan geen spelen of geen brood.
Wij zijn te nemen of te laten in de aanblik die jij bood
en zitten hier te wachten tot wij overgaan in het onaangetaste.

Alex Gentjens