GEOOGST in februari 2017: Zoë Croegaert, Steven Van Der Heyden en Ingeborg Daniëls

Door Koen Snyers & Zeghetmettekst GEOOGST in februari 2017: Zoë Croegaert, Steven Van Der Heyden en Ingeborg Daniëls.

//

LIEFDESGEDICHT IN W MINEUR

Ik wil me weer in je warmte wentelen
die wazige momenten dat wij weerloos
waadden in waanbeelden en elkaars wonden wasten
dat wij verwonderd het onweerlegbare weglachten
en voorwendden eeuwig te willen walsen

Ik wil weer wegzakken in jouw weldaad
als we langs weiden en wegdoorns wandelden
wang aan wang wankelden tot we welkten
weemoedig ons weerbarstig wij verborgen
en weenden om de wens die worstelde met weerzin

Ik wil je weerzien, maar weet dat ik
de woede zal wekken die woekert in je wezen
in je witte, weigerende weefsel, dat om wraak vraagt
Ik wapen mij met welbehagen en tracht verwijten weg te wassen
maar weet dat ik dwaal, geen weeklacht die mijn wandaad wist

Zoë Croegaert

//

VOOR EEN BLAUW UUR

Zij woont nog in mij
ademt me kleiner
wist me langzaam uit

Ik verlies me in haar
beweging gestold
tot vorm van vrouw

Haar ogen houden
onze kamer op afstand
en hoe ze nog ruikt naar vroeger

Dat ogenblik dat toen
nog een eeuwigheid leek
een adempauze in de tijd

Lege ramen sluiten nu de dag buiten

Steven Van Der Heyden

//

(zonder titel)

Ik rek me uit.
De takken onder mijn vel knappen
aan mijn vingers zijn vannacht
berkenbladeren ontsproten
van hout is het eelt
op mijn huid streelt je hand
mijn bast groen
sap loopt langs mijn dijen
ik schilder je met lelies en mos
kamperfoelie en klimopslingers
om straks aan op te klimmen
je glimlacht bloedrood
voor je blauwe verf door mijn haren strijkt
mijn vergeet-me-nietje zegt.
Alsof. Ooit.

Zo worden we oerbos
kluwen van kreten en gekraai
geritsel van schaduwen en fluistering.
We worden
wat we altijd zijn geweest.

Ingeborg Daniëls