GEOOGST in mei 2017: Marieke Maerevoet, Frie J. Jacobs en Steven Van Der Heyden

Door Koen Snyers & Zeghetmettekst GEOOGST in mei 2017: Marieke Maerevoet, Frie J. Jacobs en Steven Van Der Heyden.

//

IK WEET DAT ZE BESTAAT

hoe zal ik haar wakker roepen,
de vrouw die slaapt in steen,
ik slijp geen staal, ik beitel niet
hoe breng ik haar in beeld.

zal ze staande blijven
als ik slechts taal hanteer,
met niet meer dan woorden
de huid polijst, de heupen ritme geef.

volgt ze de choreografie
die in mijn hoofd ontspringt:
een bergrivier op zoek naar dal,
een waterval die naar het diepe wil,

langs rotsen raast,
weer vlakte vindt, vertraagt.
ik leg klemtoon op haar schouders,
boetseer de ruggengraat.

Marieke Maerevoet

//

ZOALS HAAR GELE JURK

Zoals haar gele jurk lacht naar de zee, zo wuift ze
vaarwel naar een zomer, de hemel en ook naar jou.

Of je gaat mailen later, of whatsappen misschien?

En als veel mensen schelpen rapen zakt het strand,
vaart het schip aan de horizon tot aan je zandkasteel.

Om samen de zeilen te zetten naar het paradijs.
Voor altijd. En of ze haar gele jurk zal dragen dan?

Op zo’n toon van mooie liedjes duren niet lang.

Ondertussen loop je verder op blote voeten, zo
neem je altijd een beetje zand met je mee.

Frie J. Jacobs

//

EEN VLUCHTVERHAAL

We poetsen geen schoenen
tot de toekomst gaat glanzen
wij zijn sterk in blootvoets lopen

ooit hoorden we bij het leven
nu begint het sterven vanuit de voeten
schuilt achter onze namen de honger

is vluchtelingen een woord dat vogelvrij
verklaard werd, honden om te schoppen
opgeschreven door vreemde handen

worden we steeds minder lichaam
steeds meer schaduw, geen huid meer over
schaamte houdt ons op de plaats

tussen springen en neerkomen.

Steven Van Der Heyden