Kantoorstoel

Zijn dromen leven, dat had hij met vallen en opstaan kunnen leren.
Hoe vaak moest hij daarvoor niet het gefrons van wenkbrauwen trotseren.
Hoe vaak moest hij niet opgeheven vingers die waarschuwden voor ingebeelde valkuilen, negeren.
Het deed hem allemaal niets, het was zijn manier om te rebelleren, om niet vast te roesten op een kantoorstoel van valse zekerheden.