Momentum

Aan tafel stokt ons gesprek in volle monden.
We zetten het verder met onze ogen – we zien

elkaar en onze eigen wereld kristalhelder
wanneer we nippen van een glas. Focus

op ons, zegt ge me even later. Net als ik weet gij
al te goed dat de buitenwereld troebel blijft

in een blind raam. Hou de deur dicht, zeg ik,
bang dat ons momentum langs deurspleten

ontsnapt en buiten nooit in het meervoud
zal kunnen bestaan.

//

Dit gedicht werd geselecteerd in de zeef van de maand februari 2018 bij Het Gezeefde Gedicht.