Ooit

Wij tellen waterplassen op het strand.
We trappen in de zevende plas, zien

ons evenbeeld stil verwateren in een zee
van tijd die oneindig lijkt. We weigeren

te verdampen in de wolken waar we
doorheen kijken. Ooi zullen we wortel

schieten in elkaars hoofd. Ooit reiken
onze armen zo ver dat we de verte

en elkaar zullen omhelzen.

//

Een gedicht uit de debuutbundel ‘Onderweg naar hier en later’ (2015) van Koen Snyers.