Soms moet je even achterom kijken om de weg te zien die je aflegde

Koen Snyers

21 maart 2018 /

Op deze Wereldpoëziedag realiseert Koen Snyers zich dat het vandaag exact tweeënhalf jaar geleden is dat hij een eerste dichtbundel op de wereld losliet. Hoog tijd dus om even achterom te kijken. Hij doet dat in een open brief, gericht aan alle poëzieliefhebbers die de voorbije periode zijn pad kruisten.

//

Beste poëzieliefhebber

Vandaag is het 21 maart. Dat is Wereldpoëziedag, een dag die UNESCO in 1999 in het leven riep om het lezen, schrijven en publiceren van poëzie te bevorderen. Toeval wil dat het vandaag exact tweeënhalfjaar geleden is dat ik mijn debuutbundel Onderweg naar hier en later op de wereld losliet.
Ik weet nog goed dat ik dat heel aarzelend deed. Hoe durfde ik het aan om vanuit mijn eigen huis en label Zeghetmettekst een dichtbundel uit te geven? En toch, alleen al het autonoom creëren ervan gaf me een immense voldoening. Op dat ogenblik dacht geen haar op mijn hoofd eraan dat die dichtbundel de bron zou zijn van een niet te stoppen stroom in mezelf.

Soms moet je even achterom kijken om de weg te zien die je aflegde. In de afgelopen tweeënhalf jaar bracht de niet te stoppen stroom in mezelf mij op paden die ik nooit voor mogelijk hield.
Een eerste dichtbundel uitgeven, ok, maar dat daarna ook de bundels Leg mij dwars en Ik zie mensen zouden volgen, dat lag niet voor de hand.
Dat er op tweeënhalf jaar tijd vijfhonderd dichtbundels van me verkocht zouden worden, dat had ik nooit durven dromen.
Dat ik samen met de muzikanten Marjoke Swinnen en Gustav Leo twee muzikale vertellingen zou creëren, het was de innerlijke creatiedrang die me daartoe bewoog. Dat ik met die twee muzikale vertellingen samen met Marjoke of Gustav vijftien keer optrad, op Kunstenfestival Watou, in enkele cultuurcentra, op andere podia, in bibliotheken en in huiskamers, voor in totaal pakweg zeshonderd mensen, naast meerdere optredens zonder muzikant, dat is gewoon een droom voor iemand die van nature geen podiumbeest is maar intussen wel heel graag op het podium staat.
Dat we intussen toe zijn aan de tiende editie van poëziepodium Zeghetmettekst dat ik vier keer per jaar organiseer en presenteer in de Hasseltse koffiebar Tarte Tatin, met elke editie meerdere podiumdichters, één muzikale act en dertig à veertig mensen in het publiek, dat had ik bij de start niet verwacht.

als het maar stroomt in jezelf, dan kan je ook tegen de stroom in dingen realiseren

Kortom, op tweeënhalf jaar gebeurde er erg veel, veel dat niet mogelijk leek. Intussen weet ik dat er veel mogelijk is: als het maar stroomt in jezelf, dan kan je ook tegen de stroom in dingen realiseren. Daarom een woord van dank aan elke poëzieliefhebber die mijn pad kruiste en aan elke culturele organisator die mij met of zonder muzikant de kans gaf om mijn werk live te delen met een publiek.

De kansen en de appreciatie die ik kreeg, doen het alleen maar harder stromen in mezelf. Nieuwe creaties komen er dan ook snel aan, onder meer met het project Wij zijn breekbaar, dat mijn poëzie in een expositie zal samenbrengen met de porseleinkunst van Wendy Van Geel, maar ook zal resulteren in een nieuwe dichtbundel en een nieuwe poëtisch-muzikale voorstelling. Ik hoop van harte dat ik ook deze creaties kan delen met een publiek. Immers, poëzie is er, het doel van Wereldpoëziedag indachtig, om te delen. In afwachting zijn er nog dichtbundels voorradig die wachten op een nieuwe lezer en kan u Gustav Leo en mezelf nog steeds boeken voor de muzikale vertelling Ik zie mensen, want wij zien graag mensen. U toch ook?

Poëtische groeten

Koen Snyers