Tussentijd

Er is een tussentijd. Tussentijd bestaat.

U denkt dat tussentijd de tijd is die de onmetelijke ruimte vult tussen vroeger en later, maar ik weet beter.
Ik durf u te zeggen dat tussentijd de tijd is tussen hier en nu, de tijd die u dreigt te vergeten, de tijd die mij dreigt te ontglippen, de tijd die iedereen de ander benijdt.

Er gebeurt zo veel in de tussentijd.

In de tussentijd tussen hier en nu zijn er muren die de stralen van de zon vangen in hoeken waar we het niet verwachten.
Het is in donkere hoeken van de kamer, daar waar het licht nooit kruipen kan, dat de zon wil stralen.
Het is in hoeken van exact negentig graden dat het zonlicht doormidden breekt, zodat wij onze eigen schaduw mogen zijn of, veel beter nog, uit onze schaduw kunnen treden en pal onder de zon kunnen gaan staan, zonder dat we een zonnehoed nodig hebben.

Er gebeurt zo veel in de tussentijd.

In de tussentijd tussen hier en nu zijn er mannen die zich de moed in de schoenen drinken.
Als hun schoenen nijpen, grijpen ze naar de fiets.
Ze verdrinken in het water waar ze langsheen pedaleren.

In de tussentijd tussen hier en nu zijn er mensen die zeggen dat we op de sporen niet mogen lopen, dat we op het rechte pad moeten blijven.
Ze zeggen ons wat niet mag, wat moet.
Ze verzwijgen wat er allemaal mogelijk is.

In de tussentijd tussen hier en nu zijn er mensen die ons voorhouden dat the sky the limit is, dat zelfs de hemel nooit hoog genoeg zal zijn.
Ze zeggen dat we onze dromen moeten leven.
Ze verzwijgen hoe laag we kunnen vallen.

Er gebeurt zo veel in de tussentijd.

In de tussentijd tussen hier en nu is het alsof wij dieper kijken dan het water blauw is en de hemel diep.
Het is alsof wij vergeten zijn dat het water diep is en de hemel blauw.

In de tussentijd tussen hier en nu is er een vrouw die ons zegt: heimwee naar vroeger is verlangen naar een toekomst die beter is dan het nu.

Er gebeurt zo veel in de tussentijd, zo veel dat er geen tijd meer overblijft om de tijd te verdrijven met een tijdverdrijf. Er gebeurt zo veel dat wij er niet meer in slagen om dagen te vertragen, to-do-lijsten te verdagen naar later of nooit. Er gebeurt zo veel dat wij elkaar niet meer verdragen, laat staan dat we elkaar nog kunnen schragen, dragen of behagen.